Bunian Bab 2


BAB 2

Sudah 17 tahun berlalu selepas pemergian mama. Saya sekarang masih tinggal di kampong bersama bapa yang sudah tua. Hubungan kami anak beranak tidak berapa rapat. Sebab bapa jarang bercakap dengan saya. Kalau bapa ada kerja mau buat, saya mau tolong tapi bapa nda mau saya tolong dia. Kerja bapa setiap hari dia masuk hutan. Mencari kayu api. Bapa tiada kerja tetap macam orang lain di kampong ini. Saya tengok orang-orang kampong yang lain mampu pula menghantar anak dorang ke bandar mencari kerja. Sedangkan saya?

Setiap pagi, saya melakukan rutin harian. Masak nasi. Hasil dari jualan kayu api bapalah kami dapat membeli 5kg beras. Bapa pun masih ada hutang di kedai si salim. Bila saya pigi berhutang sana, sempat lagi tu angkol salim sindir saya.

“ko sudah 17 tahun di sini, kenapa ko nda pigi bandar cari kerja? Anak-anak gadis muda yang lain pun sudah pigi. Sampai bila ko mau tinggal sini? Atau… bapa ko nda mampu?”

“angkol jangan sengaja pancing kemarahan saya, biarpun bapa nda mampu tapi kami tetap dapat sambung hidup juga kan?”
“ya, itupun kalau bapa ko nda rajin berhutang, bah, cakap pasal hutang, tu hutang lama dia bila dapat bayar? Tinggal rm10 lagi tu”
“tunggulah bapa balik dulu, berapa sajalah tu harga kayu api dia jual tu, bukan ada untung pun”

“kalau ko ikut bapa ko pigi hutan cari kayu api, mesti banyak ba kamu dapat tu”

“saya mau ikut tapi bapa marah”
“ko kan sudah besar, kenapa takut kena marah? Ah, memang la kena marah sebab ko saja anak dia yang satu-satunya. Kalau ko cantik mesti ko sudah kena lamar, tapi ko gumuk. Hahahahhah”

Cis! Kasi ijik lagi saya sana. Bini si angkol salim pun apa kurang. Lagi gumuk dari saya. Ada hati mau meng’olo saya sana. Laju saya kasi tinggal tu kadai si salim. Makin lama saya di sana makin siok dia mau ijik saya tu. Dasar angkol nda sedar diri! Saya tengok tu matahari tinggi sudah atas kepala. Biasa dalam jam-jam begini bapa mau pulang sudah tu. Saya kasi laju langkah saya. 10 biji saja telur saya dapat beli tadi. Harap-harap ada lagi kayu api bapa bawa pulang ni ari. Masa saya limpas ni satu rumah saya terdengar dorang cakap.

“semalam ada si karim kasi tau saya, dia pigi tingu tu perangkap babi utan dia kena kacau”

“aik? Macamana buli kena kacau?”
“ndataulah, macam sengaja kena kasi rosak ba, ada bekas kena putung ni”
“siapa selalu masuk hutan?”
“siapa lagi kalau bukan si korom”

Terus langkah saya terberenti. Saya pigi tempat dorang. Takajut dorang Nampak saya.

“kamurang dua tuduh bapa saya pigi kacau perangkap babi si karim ka?”
“aik? Bila ko sampai sini?”
“angkol jangan macam-macam sana, bapa saya nda pernah kacau perangkap orang oh!”

“ko mana tau? Bukan ko ikut sama bapa ko kan? Lagipun, bapa ko selalu masuk hutan, mesti dia marah sebab kawasan perangkap si karim tu banyak kayu api sana”

“kalau ya pun jangan sembarangan tuduh!”
“kenapa pula ko memanas ni, ah, perempuan gumuk kalau marah macam tangki saja saya Nampak”
“hahahahhahahaha”

Saya terus kasi tinggal dorang. Kenapa baini dorang suka betul ijik pasal badan saya yang gumuk ni. Bukan saya ada kacau dorang pun! Bikin panas oh! Daripada saya terus dengan umpatan dorang bagus saya pulang. Mesti bapa lapar tu karang mau makan.

BERSAMBUNG

 

0/komen