
BAB 3
Tu malam, saya masih tunggu bapa pulang. Sejak dari tengari lagi saya tunggu bapa pulang. Risau sudah saya. Kenapa bapa belum pulang ni, mustahil bapa sesat. Bapa kan orang lama tau pasal selok belok hutan. Balik-balik saya tingu di luar jendela kalau ada Nampak bapa. Rasanya bapa ada bawa juga tu kabait dia tu kalau dia lambat pulang. Macam hari tu. Sempat lagi bapa bawa pulang 2 ikur tupai. Pandai juga bapa pasang perangkap tupai tu. Bapa balik lewat separuh mati saya risau. Mau menangis pun ada.
Saya tingu jam. Hampir jam 8 malam. Aya, bapa pigi mana baini… kenapa belum balik lagi. Sejuk sudah tu sup telur saya masak. Tiada selera saya makan selagi bapa belum pulang. Tunggu punya tunggu sampai saya tertidur pula.
Bila saya buka mata. Pagi sudah! Punya takajut saya. Kenapa buli saya tertidur sampai pagi ni! Kalam kabut saya bangun. Saya terus cari bapa.
“pa! mana bapa…”
Pusing-pusing saya mencari. Saya turun di tanah. Masih berkabus lagi. Sejuk betul ni hari. Saya tengok tiada kasut bapa. Tu bekas kayu api pun tiada di bawah kulung. Parang bapa yang selalu bapa bawa pun tiada bersangkut di dinding. Mesti bapa belum balik dari semalam. Mau menangis sudah saya ni. Pikir punya pikir bagus saya pigi rumah bapa punya abang. Angkol kolo.
Tapi, rumah dia jauh ba. Mau naik bukit sebelah lagi. Sebab tu jarang tu angkol lawat kami sini. Biasa satu bulan satu kali saja dia datang. Dia pun bukan orang senang. Ada 3 orang anak dia. Semua kerja di bandar. Saya masih bersabar lagi tunggu bapa balik. Saya tunggu la sampai tengari. Mana tau tiba-tiba bapa pulang. Nanti dia hairan kalau saya tiada di rumah.
Macam biasa saya guring nasi bikin sarapan. Tu sup telur yang semalam terpaksa saya buang sebab berbuih sudah. Sayang tu makanan kena bazir begitu. Saya pun tiada makan semalam sebab mau tunggu bapa pulang. Lepas saya masak nasi guring, barulah saya duduk di tangga tunggu bapa. Ndalama kemudian datang tu makcik kiki.
“yaounda, bapa ko ada rumah?”
Saya tengok makcik kiki. Saya geleng kepala.
“oh, masih di hutan cari kayu api kah, kira saya mau beli kayu api”
“oh bah, berapa gulung anti mau?”
“bagi 2 la”
Saya pigi tingu di setor bawah kulung tempat bapa selalu simpan kayu api. Ngam-ngam dua gulung lagi tinggal. Terpaksa saya bagi saja sama anti kiki sebab dia mau guna bikin masak. Dia bayar rm4 sama saya.
“oh ya, minggu depan lagi kasi sedia saya 10 gulung ah, ada orang kawin di seberang, nanti kasi tau bapa kau”
“bah”
Saya senyum saja. 10 gulung saja buli dapat rm20. Buli la terus bayar hutang sana kedai si salim. Malas saya tu urang tua pandai mengungkit. Kalau anak buah dia pigi berhutang sana diam saja dia nda mau ungkit.
Lepas saya simpan tu duit. Saya tingu jam. Sudah jam 9 pagi. Belum ada tanda lagi bapa mau pulang. Patutkah saya masuk hutan cari bapa atau pigi rumah angkol kolo kasi tau? Mau pigi rumah angkol kolo pun lama baru sampai di sana. Kalau tiada pengangkutan mau juga 4,5 jam baru sampai. Hari tu angkol kolo datang pun dia naik tu keldai dia. Dia saja ada tu keldai bikin angkat barang-barang dia selalu.
Macam yang saya jangka. Sampai tengari pun bapa tiada pulang. Ni nda buli jadi ni, mesti bapa ada apa-apa. Saya mesti cari bapa! Biarlah saya masuk hutan. Biarpun baru 2 kali saya masuk tapi bapa nda bawa saya jauh-jauh. Itupun yang dekat saja. Saya terus bawa bekalan makanan, saya bawa parang pendek yang selalu saya guna. Selepas tutup pintu, saya terus jalan di belakang rumah. Sambil Tarik nafas. Pa, saya datang. Saya harap bapa nda apa-apa.
BERSAMBUNG
Catat Ulasan